روزهای بی تکرار من در ایران و مالزی

هنوز هم همون حس...و احتمالا به زودی سرم از اینهمه فکر و خیال میترکه. دلتنگم خیلی زیاد...بیشتر از همه برای خودم که مدتیه گم شدم...برای بقیه های مثل خودم...برای ما که پنجشنبه ها هم مدرسه رفتیم...برای ما که ناخنها و موهامون رو بازدید میکردن...برای ما که کیفهامون رو هر روز صبح میگشتن و داشتن آینه برامون جرم محسوب میشد...برای ما که آمار تعداد سبیلها و موهای ابروهامون رو همه داشتن...برای ما که باید میگفتیم "چشم"...و جنگیدیم برای هر چیزی که حقمون بود...آرزو داشتیم در کنکور قبول بشیم...آرزوی داشتن شغل...آرزوی خوشبختی و حالا آرزوی ادامه زندگی به همون شکل نکبت باری که چند سال پیش بود...و دلم برای بچه هامون میسوزه که از ما هم بدبخت تر هستند و هیچ آینده ای در انتظارشان نیست...گاهی فکر میکنم بزرگترین دروغی که به ما گفتن همون وجود خدا هست... روزهای بی تکرار من در ایران و مالزی...

یه جور سر درگم و ناجوری هستم این روزا...اصلا نمیدونم چی به چیه و حق با کیه...مهم هم نیست برام...یعنی دیگه چه فرقی میکنه...هر کی یه چیزی میگه...یکی میگه ما اینطوری داریم چیزی رو که حقمونه مطالبه میکنیم ولی خوب این که راهش نیست....مردم هم یه جورایی به جون هم افتادن ... اخبار خارجی و کشورهایی که ایران رو محکوم میکنن یه جورایی از اوضاع پیش اومده و نفعی که میبرن خوشحالن...اصلا نه دلم میخواد تحلیل کنم نه بهش فکر کنم کلا این روزها دروغ زیاده از همه طرف...اصلا به من چه...من خیلی ناراحتم...برای خروس دم درازم که امروز مرد و برای جوجه اردکی که پاش میلنگه...ناراحتم چون وقتی فکر میکنم که نشنیدن صدای یک خروس و ندیدنش میتونه آدمو اذیت کنه پس نبودن یک فرزند...یک دختر...یک بی گناه چقدر میتونه عذاب آور باشه و من برای همه دختران سرزمینم ناراحتم...اونها هم مثل خروس من صداشون خفه شده و بال پرشون چیده شده و من صدای دست و پا زدن و جان دادنشون رو حس میکنم...و خیلی ناراحتم...بی دلیل شاید...آخه اینجا برای شاد بودن هزار دلیل لازمه اما بی دلیل میشه غمگین بود چون از در و دیوار غم میباره...خروس مرده دیگه درد نمیکشه...دنبال دونه نمیگرده...براش مهم نیست که آزاد شده یا زندانیه...خوش به حال خروس مرده... روزهای بی تکرار من در ایران و مالزی...